Alles viel op zijn plek toen de dia’s van Ger weer opdoken na zoveel jaren. Honderden zwart-wit en kleurendia’s over het begin van de kraakbeweging in Venlo. Ger hoorde bij de zogenaamde eerste generatie en had gelukkig het besef dat foto’s maken niet alleen leuk was, maar ook belangrijk als documentatie voor later. Ger hield er zelf een behoorlijk archief op na van artikelen, pamfletten en posters, waarvan helaas niet alles is bewaard gebleven. Gelukkig wel deze dia’s die een al ander bestaand archief mooi completeerden.
Dit nu samengevoegde materiaal omvat grofweg de periode 1980-1990 en is primair gericht op de kraak- en de latere punkbeweging in Venlo, met als uitloper het rumoer rondom de verhuizing van het jongerencentrum O.O.C. in de Heutzstraat. Daar ontstond begin jaren tachtig Bauplatz, een groep diverse mensen die geïnteresseerd raakten in nieuwe experimentele muziek en daarvoor een podium zochten.
De aanzet tot veel gebeurtenissen in genoemde periode echter, kwam vaak vanuit de bewoners van St. Martinusstraat 24. De Martinusstraat zoals iedereen het noemde - of Pand 24 in het begin - werd gekraakt in 1980 en al snel gelegaliseerd. De bewoners konden er blijven voor een schappelijke huurprijs. Het pand werd opgeknapt en er ontstonden veel activiteiten, voornamelijk gericht op politiek verzet en muziek. Er was een oefenruimte, een kraakspreekuur, er was het Limbabwe label annex winkel en later nog een kleine bibliotheek, om natuurlijk de talrijke feesten die er door de jaren heen werden gegeven niet te vergeten.
Dit alles kreeg een behoorlijke opleving toen in 1984 door een voornamelijk jongere generatie St. Martinusstraat 17 werd gekraakt, een leegstaande kroeg schuin tegenover Pand 24 die werd omgetoverd tot ontmoetingsplaats omdat St. Martinussstraat 24 gewoonweg te klein was geworden. Het VHC - de Venlo Hardcore Club - was geboren en zou uiteindelijk na 9 maanden door een overmacht aan M.E. worden ontruimd. Daarna verschoof het accent weer naar het O.O.C. maar het zou nooit meer hetzelfde zijn. Ook niet nadat door de gemeente een woonpand was toegewezen in buurtschap ’t Ven ver buiten de stad.
Er werd veel actie gevoerd in die jaren tachtig, met als breekpunt toch wel het opheffen van het O.O.C. als zelfstandig jongerencentrum. Men moest verder als onderdeel van een overkoepelende welzijnsstichting en er moest een nieuwe locatie komen. Dat werd uiteindelijk een paar honderd meter verderop, op de plek waar ooit theater De Prins van Oranje stond, enkele jaren daarvoor nog gekraakt als protest tegen de leegstand.
De Martinusstraat is allang niet meer. De laatste bewoner vertrok midden jaren negentig, en Ger is helaas ook niet meer onder ons. Wat blijft is wel een mooi overzicht van een zeer actieve periode in de stad. Noem het tegencultuur, subcultuur of desnoods randgroepjongeren, feit blijft dat er een eigen plek werd gecreeërd waar erg veel creatiefs uit voortkwam zonder veel bemoeienis van bovenaf. Die leidde in veel gevallen namelijk alleen maar tot een verschraling qua alternatieven en diversiteit.
De bedoeling van deze site is - buiten de noodzakelijke digitalisering van het materiaal om - dit archief voor iedereen zo toegankelijk mogelijk te maken en een beeld te schetsen van wat zich in die jaren hier heeft afgespeeld. Het is tenslotte een stuk geschiedschrijving van de stad Venlo. In januari 2008 is het grootste gedeelte overgedragen aan het Gemeentearchief.
